عالمی دارند آدمها

به دنیایی می آیند

در باوری مبهم

بر رگها ویراژ

و با قطار نخاع به شمال می روند

نماز می خوانند

در مسجد قلب

و در رستوران شکم ، عاشق

با دستها راه

روی موها خانه می سازند

از پیری می افتند

و از چشمها می میرند ...

                                                                        قطار گرگان ـ پل سفید

                                                                            ۱۰/۱۱/۱۳۸۷

بستر چمن

هرگز باورمان نکرد

ای اسب وحشی من...

------------------------------------

کودکی را آبستنم

مرا باور کن

شوهر زمستانی ام

------------------------------------

ردپای برف را پاک کردی

کودک سر به هوای من

باران...

چشمهایت

             چشمهایت

                             چشمهایت

چه در زندان باشم

چه در مریض خانه

به دیدنم بیا !

چشمهایت

              چشمهایت

                             چشمهایت

سرشار از خورشیدند...

(ناظم حکمت)

در آسمان سفید

                    شب

تک خال سیاه

                   تنت

   همیشه روشن است...

با سلام

دوستان شرمنده دیر به دیر به روز می شوم،دانشگاه و دوری از دیار بالاخره مشکل آفرینه...

هر چند این گونه مشکلات مانع از ادامه کار نخواهد شد.

دوستارتان

آگهی تسلیتم را

در پر تیراژترین

روزنامه عاشقی

 چاپ کرد...

=====================

غصه هایم را کاشتم

اما باز هم

اسم تو در آمد...