عالمی دارند آدمها
به دنیایی می آیند
در باوری مبهم
بر رگها ویراژ
و با قطار نخاع به شمال می روند
نماز می خوانند
در مسجد قلب
و در رستوران شکم ، عاشق
با دستها راه
روی موها خانه می سازند
از پیری می افتند
و از چشمها می میرند ...
قطار گرگان ـ پل سفید
۱۰/۱۱/۱۳۸۷
بستر چمن
هرگز باورمان نکرد
ای اسب وحشی من...
------------------------------------
کودکی را آبستنم
مرا باور کن
شوهر زمستانی ام
------------------------------------
ردپای برف را پاک کردی
کودک سر به هوای من
باران...
چشمهایت
چشمهایت
چشمهایت
چه در زندان باشم
چه در مریض خانه
به دیدنم بیا !
چشمهایت
چشمهایت
چشمهایت
سرشار از خورشیدند...
(ناظم حکمت)
در آسمان سفید
شب
تک خال سیاه
تنت
همیشه روشن است...
با سلام
دوستان شرمنده دیر به دیر به روز می شوم،دانشگاه و دوری از دیار بالاخره مشکل آفرینه...
هر چند این گونه مشکلات مانع از ادامه کار نخواهد شد.
دوستارتان
آگهی تسلیتم را
در پر تیراژترین
روزنامه عاشقی
چاپ کرد...
=====================
غصه هایم را کاشتم
اما باز هم
اسم تو در آمد...
